عاشـق عشـق علـی

خداوندا بر من ببخشای

heeppan — Fri, 09 Nov 2007 05:00:18 GMT

"خداوندا بر من ببخشای"

خداوندا بر! بر من ببخشای و دردیوان عمل، لغزش های مرا نادیده انگار،تو بهتر از من می دانی که چه کرده ام و چه گفته ام،و آن چه را که

گذشت روزگار از خاطرم بسترده و در پردۀ فراموشی پنهانش داشته است،به حساب من مگذار.

خداوندا! همی خواهم که اگر تسلیم هوای نفس شوم و باردیگر توبۀ خویش بشکنم،تو همچنان باردیگر قلم بخشایش بر نا شایستگی های من فروکشی و باره دیگر پوزش مرا بپذیری.

الهی! از نویدهای پنهانی که به شهوت خویش داده ام و بدین نویدها خرسند و آرامش ساختم،از گامهای بلند و خطر خیزی که بسوی خود رایی و خود سری برداشته و نظام اجتماع و انسانیّت را ناچیز انگاشته ام،از نیکوییهایی که قلب من و هوس من نگذاشته اند با دست من تکمیل شود،الهی اکنون پیشانی عجز بدرگاه تو بر خاک میگذارم و از همۀ این تباهی ها به توبه می گرایم.

خداوندا! چشم من گاهی بناروا گشوده شود و بناروا بهم آید.

خداوندا! زبان من احیاناً از منطقه حّق و وجدان بدان سوی رود و حقایق را واژگون ادا نماید.

خداوندا! در قلب من تمایلات پنهان نیست که اگر روزی وجود خارجی یابد و مفهوم بی رنگ آن رنگ مصداق گیرد،جنایتی بزرگ خواهد بود.

خداوندا! خداوندا کلمات یاوه بسیار باشد که آن را نشناسم و یا از ادای آن پرهیز نتوانم کرد.

خداوندا! اکنون از چشمک های ناروای چشم و انحراف نا ستودۀ زبان و امیال ناهنجار قلب و سخنان یاوه به آستان تو پناه می آورم و از تکرار آنچه ناپسند باشد پوزش می خواهم.

تـــــوحیــــد

heeppan — Wed, 13 Jun 2007 15:19:56 GMT

آنکس را میستایم که ستایش گویندگان،تا آخرین حد مبالغه،وصف کمالش را کفایت نکند و روزی خوران از شمردن نعمت بی پایانش عاجز باشند و هر چه بکوشند یک از هزار آن را سپاس نتوانند.

وه! چه پایگاه بلندی که افکار دور اندیش در پیرامون آن نگردد،چه اقیانوس ژرفی که غواص خرد بازیچه کوچکترین موجش گردد،همی شنا کند و در جزر و مد آن دریای بیکران بی اختیار بدینسوی و بدانسوی رود،ولی سر انجام همچون دسته ای خاشاک تسلیم تلاطم امواج شود،دستی تهی بساحل آورد و اندامی سخت خسته و فرسوده بکنار کشد.

صفات کمالش را حدی نیست تا بتوان بمیزان آن پی برد،و نم های دلاویزش آنچنان بزرگ و پاک باشد که از سطح عالی لغات فراتر نگاشته شده است.

پریرویی که تاب مستوری ندارد،ناگزیر خود را بیاراید و چهره زیبایش را به صاحبدلان و احساسات آشفته عرضه کند،تا دلها ببرد و خاطرها شیدا سازد.

جمال ابدیت در پس پرده غیب،پنهانی مصلحت ندانست،نا گزیر پرده از رخسار دلارا برداشت و بر صحرای خاموش عدم که کشور خراب آبادماهیت بود فروغ وجود بدرخشید و آن اشباح افسرده را که همچون خیال سبک و همچون سایه بیرنگ بودند صفای هستی و استقامت حیات بخشید.

چرخ آفرینش بحرکت افتاد،و نسیم عشق ورزیدن گرفت،گهواره لرزان زمین با کوههای گران سنگ که برسان میخ در او کوفته شدند استوار گردید و صلای دلکش زندگی و غوغای آشنایی در فضای خاموش دنیا منعکس شد.ارواح آشفته به اهتزار در آمدند و افسردگان بی حس و حال بتکاپو و حرکت گرم شدند.باری جهان پدید آمد و زندگانی سر و صورت گرفت.

آغاز دین،معرفت کردگار است،و کمال معرفت،ایمان بر ذات آفریدگار.

ایمان را به توحید خداوند یعنی شهادت بر یگانگی او تکمیل کنند و توحید را با صمیمیت و اخلاص تمام نمایند.

صاحبدلان چون صمیمانه بر وحدت خدای اعتراف کردند،آنچنانش بی آلایش و پاک بینند که از هر نام و صفت ذات مقدسش را منزه و پاک دانند.

حاشا که او بصفتی موصوف باشد،زیرا که بهنگام توصیف چنان نمید که نام از صفت جدا و بیگانه است.

پس آنکه ایزد متعال را وصف کند،چنان است که برای بی همتا همتایی آورده و چنین کس از سر منزل حقیقت سخت بدور و گمراه باشد.

وجودیست که با عدم سابقه ندارد و هستی او را آغازی نیست.با همه چیز است و دور از همه چیز،آنچنانکه جرم خورشید با پرتو نافذ خود کائنات را نوازش کند،ولی خویش فرسنگها از آن بدور باشد.چرخ فلک میگردد،ولی گرداننده آن از آلات و اسباب تهیدست و بی نیاز است.

کارخانه حیات گرم است،اما جزاراده و نیروی ابدیت نور و حرارت نمیگیرد.

تنهاست،ولی از تنهایی وحشتناک و ترسان نیست.بی کس است،زیرا کسی نیست که تواند همسایه و همخانه او گردد.

خداوندا آنانکه بتو دل داده اند،انیسی مهربان و دوستی روشن مهر و نازنین یافته اند

الهی آنها که بتو تولا و بر تو توکل دارند،بنای امیدشان بر پایه ای متین و محکم استوار است.

تویی که از پیدا و پنهانشان خبر داری،و آشوب ضمیر آشفتگان را هم از آنها آشکار تر میبینی.اسرار نگفتنی را بتو میگویند،و هر چه میخواهند از تو می خواهند.در جهان میگردند و از فراز و فرود زندگی را می پیمایند،سیر آفاق میکنند و در فضای انفس پرواز می نمایند.

الهی، هر آندم که از وحشت تنهایی به تنگ می آیم،با یاد تو سرگرم می شوم و با دور نمای وصاال تو و جمال علی خوشحال و شادمان می شوم.

اگر چه آرزوهای من سخت دشوار و مشکل است،اما در پیشگاه عظمت تو و قدرت تو،ای خداوند مهربان،بسیار ناچیز و آسان انجام میشود.

این آرزو ها تنها با عشق به علی که یگانه مولود کعبه و عالیترین علم الهی را دارد در افکارم رشد کرد و بوجود آمد.در پناه "حــــــق"

بجز از علی نباشد......

heeppan — Tue, 15 May 2007 09:09:18 GMT

بجز از علی نباشد،بجهان گره گشایی

طلب مدد از او کن،چور رسد غم و بلایی

چو بکار خویش مانی،در رحمت علی زن

بجز او بزخم دلها،ننهند کسی دوایی

بشناختم خدا را،که شناختم علی را

بخدا نبرده ایی پی،اگر از علی جدایی

نظری به لطف و رحمت،بمن شکسته دل کن

که تو یاره دردمندی،که تو یاره بینوایی

ز ولای او بزن دم،که رها شوی ز هر غم

سر کوی او مکان کن،بنگر که در کجایی

همه عمر همچو عاشق^۱،طلب مدد از او کن

که بجز علی،نباشد بجهان گره گشایی

بياييد برويم،برويم و.........

heeppan — Mon, 14 May 2007 09:55:39 GMT

جهان عشق و ديگر زرق سازی همه بازيست،الا عشق بازی

بی عشق جهان مباد که کانون زندگی از فروغ او گرم و روشن و فشار طاقت فرسای حوادث با نوازش او مطبوع و آسان.راستی اگر ما عاشق نبودیم،چگونه اين عمر دور و دراز و خسته کننده را طی می کرديم و با چه حرارت کارخانه حيات ما بکار می افتاد؟

برای که بر می خواستیم و برای که می نشستیم؟آری قوت عشق با تحريک معنوی خود ما را به فعاليت و کوشش وا می دارد و دورادور دست بر سرو روی ما می کشد.همین عشق که درد بی درمان است،در عين حال درمان همه درد!عشق،فقط عشق شمع محفل و انيس شبهای تار ماست.عشق مدار زندگانی و شيرازه کتاب اميد و آرزوست.

جاويد باد عشق بهر که و هرچه علاقه گيرد.

بياييد برويم،برويم و برگرديم،پروانه شويم،پرواز کنيم،يک لحظه از اين هياهو،از اين غوغا بر کنار شده،عشقی در سر و شوری در دل بگيريم.بياييد برويم،آخر ما هم روزی پروانه بودیم،انیس شبهای تارمان فرشتگان بودند و شمع مجلس ما را مهر و ماه میافروختند.آری همان روز که از آلایش مادیات دامن ما پاک بود،همان روز که در بالای بام آسمان آشیان داشتیم،که من شیدازده اکنون بال و پر آراسته همی خواهم که از اینجا تا بهشت برین،تا خانه نازنین پيغمبر و یگانه مولوده کعبه پرواز کنم،شما هم بال و پر بیارید،شما هم پرواز کنید که بدور شعله فروزان عشق خود را پروانه صفت نابود کنید.

و ...........

heeppan — Mon, 23 Apr 2007 09:47:43 GMT

heeppan — Mon, 23 Apr 2007 09:36:04 GMT

سالی که گذشت.......

heeppan — Mon, 12 Mar 2007 17:08:13 GMT

بِسْـــمِ الله اَلْرَحْمـٰـــنِ اَلْرَحيـــــمْ

خداوندا:

امسال نيز همچون سالهای قبل روزهای آخر خود را می گذراند و جای خود را به بهاری نو و آغازی نو برای گذزاندن تقديم می کند

يک سال با ساعات و ثانيه های بسيار ، با راحتی ها و ناراحتی ها،با تمام دردها و رنجهايی که در آن زمان غير قابل تحمل تصور می شد به روزهای

پايانيی خود رسيده و ما نيز يکی از مسافرانيی هستميم که همراه آن از آغاز تا پيايان بوده ايم

و حالا زمانی است که بايد نمره کارنامه اعمال و رفتار خود را که در طی اين مدت انجام

داده ايم را ببينيم تا متوجه شويم بيشتر چه اعمالي را انجام دادهايم

يا علی:

می دانم برای کارنامه ايی که تو نمره قبولی آن را ميدهی تنها نيايش و عبادت کافی نيست زيرا تو به من آموختی،اگر دست فتاده ايی گرفتی

مـــــــــردی

اگر حـــق را به نا حــــق نکردی،اگر مال مردم را همچون مال خود دانستی،اگر از دروغ گويی و رياء کاری پرهيز کنی،و اگر در سختيه روزگار بيچاره ماندی و لب به کفر باز نکردی،در اين پايان سربلند و آسوده خاطراز قبولی در امتحان الهی به انتظاره آغازی نو در زيباترين فصل سال می رويم

ای يگانه فرزنده کعبــــه:

با تمام وجود و با پاک ترين احساس و با خالصانه ترين کلا م از تو برای بيماران طلب شفاء،برای بيگناهانه دربند طلب حـــق،برای گمراهان طلب نشان راه،برای بيچارگان طلب چاره کار را دارم و برای خود:

طلبِ رسيدن به وصالت و ديدار جمال حــــقت را دارم

تو می دانی که :

هر چه در اين گذران برايم به خوبی يا بدی پيش آيد صلاح تو می دانم و شکر گذار خواهم بود.

(((عيد نوروز مبارک)))

مطرّب عشق

heeppan — Sun, 12 Nov 2006 06:07:18 GMT

مطرّب عشق

ای که باده گيره حقّی،ز کرم دلت به گوش ده

که ر سد نوای سازی ، ز دل خراب مستی

چه خوش است می حقيقت،تا که ساقی اش علی است

بخدا که اين نوای ، دل عاشق علی است

همه کس به لطف استاد،سازه عشق بدست گيرند

ولی ای دل رميده ، تو کدام نوا پسندی؟

بخدا مطرّب اين ساز،عاشق عشق علی است

معيار عشق

heeppan — Mon, 09 Oct 2006 07:47:01 GMT

<<معيار عشق>>

عجب!؟بازهم افرادی هستند که عشق را رسوایی می نامند

آنهایی که در مورد عشق اینگونه سخن می گویند و همواره عشق را با شکست و نا کامی

می پندارند چه معیارهایی را برای عشق خود در نظر گرفته اند؟واضح و آشکار است هر که و هر چه را که عشق خود می دانیم باید تمام و یا اکثر معیار های عشقی ما را در خود داشته باشد تا عشق بنامیم.

حال اگر در آن رسوا شویم و یا متحمل دردها و رنجهای بسیاری شویم، باید آن را مقصر این واقعه تلقی کنیم و خود را مبرا و پاک دامن از همه آنها؟یک نکته جالب این است که هیچ عشقی به سرا ق هیچ انسانی نمی آید تا در خواست عاشق شدن شما را به خودش کند ، یعنی ما به پیش رفتیم و عاشق شدیم پس دیگر چه گلایه ای !

حال اگر این معیارها که انسان در نظر داشته و عشق خود را با آن به خوبی سنجیده باشد با شکست پایان گیرد باز هم می گویند: عشق مرا رسوا کرد؟

از هر نظر که به این مهم می نگریم مقصری جز عاشق و اشتباهی چون نام عشق نمی بینیم.

عشقی که رسوا کند، عشق نیست

از این قبیل به اصطلاح عشق ها در میان انسانها به یکدیگر به چشم می خورد و آنهایی که عاشقانه به پروردگار یکتا و فرستادگانش که از جانب او آمدند تا عشق الهی را در قلب ما جای دهند و به انسان ها بیا مو زند که عشق والا مقام است هیچگاه اینگونه عشق رانمی خوانند

پروردگار یکتا انسان ها را از عشق آفرید و تنها با زبان عشق می توان به راحتی با او سخن گفت .

نا گفته نباشد هیچ انسانی لایق عشق هیچ انسانی نیست زیرا یک کلمه سخن کافیست تا تمام احساسی را که عاشق به آن داده است را در زیر لگد بیانش خورد کند و در یک لحظه تمام آن عشق را به تنفر بی پایان تبدیل کند.ولی خالق یکتا عشق انسانها را مقامی والا و روز افزون را به عاشقانش می بخشد.

او و فرستادگانش آنقدر از آن مراقبت و نوازش می کنند که گویی جای عاشق و معشوق تغییر کرده.من عشق را که خود معیار عشق است را عشق می نامم و عشقی را بجز سلطان لا فتا،آن یگانه فرزند کعبه،آن رستگار سجده ماه مبارک رمضان،آن معنای صبر و بردباری،آن پادشاه فداکاری و گذشت، و آن اسرار دار الهی را که افتاده ترین قدرتمند بود عاشق نه خواهم بود.

آری علی آغوش گرم و پر مهرش را برای من لرزان باز نمود و همچون این قلب سرما زده مرا گرم و پر حرارت نمود که گویی او عاشق من است.

چگونه عشق را رسوایی می خوانند.

در صورت امکان و ماننده گذشته از کرم خویش معیار های خود را برای عشق ارسال نماید.باشد که دیگر همیاران بخوانند و قبل از تجربه کردن تجربه کنند

انسان آن قدرها که بنظر می آید،کوچک و حقیر نیست

heeppan — Mon, 02 Oct 2006 21:38:18 GMT

" انسان آن قدرها که بنظر می آید،کوچک و حقیر نیست "

"اوشو"

نمیدانم و نمیتوانم بدانم که چرا اکثر انسانها معنای عشق را اینگونه می پندارند که در آن شکست های پیاپی و تحمل زجر های نا ممکن وجود دارد.آنها تحمل درد ناشی از شکسته شدن دل را اجزای تشکیل عشق می اندیشن و در این اندیشه حتی ذره ایی تردید ندارند.

چطور ممکن است که عشق با زجر و بدبختی همراه باشد در صورتی که خداوند بندگانش را با عشق آفریده است؟عشق یعنی امید و دلگرمی رسیدن به مقصود،یعنی راه بهتر زیستن.نا گفته نماند که منظور از عشق ، عشق است نه هر آنچه که ما می پنداریم.

این تضاد چرا و چگونه بو جود آمده؟عده ایی از اندیشمندان اهل دل و صاحب نظران این تضاد و اشتباه را عدم آگاهی تلقی می کنند و می گویند : علاقه زیاد و دوست داشتن بیش از اندازه هیچگاه عشق نیست و انسانها به خاطر ابراز همچین علاقه ایی نام عشق را بر آن نهادند.عجب اشتباه گمراه کننده ایی...!

به خداوند یکتا سوگند که عشق مخصوص او و یاران اوست که از جانبش آمدند تا عشق را معنای عشق بخشند.ولاغیر

منهم ماننده خیلی ها حسرت دیدار رخ یار دارم و آرزوی آغوش گرمش را ولی آنها زجرو درد در دل می کشند و من لذت از عشق و امید زمان موعود را هر دوی ما به انتظار معشوقیم و لحظه ها را یکی پس از دیگری می شماریم ولی این کجا و آن کجا.آنهایی که عشق را این گونه می پندارند چگونه با خدای خود سخن می گویند؟چون خداوند فقط یک زبان را می شناسد و آن زبان عشق است که با آن بندگانش را آفرید.اگر تمامی انسانها یکدیگر را دوست نداشته باشند چرخه حیات این جهان نمی چرخید و اگر عشق را نداشتند به خدا سوگند که جهانی خلق نمی شد.

هر چه می خوانم از عشق بجز رنج و غم کمتر قلم خوش دیده ام و بیشتر غمگین شده ام می دانی چرا؟زیرا معشوقی که من دارم عشقی را به من بخشید ه پر از مهر و محبت ، پر از شور و نشاط و لبریز از راحتی و آرامش خیال.

همیشه شاد و همیشه عاشق عشق باشید